Jeśli ktoś będzie jutro w Krakowie – to wręcz trudno mu się będzie zdecydować na którą imprezę by tu iść.
Już od popołudnia zaczyna się bowiem NOC POEZJI!

Długo studiowałam kilkustronicowy program; w końcu zdecydowałam, że pójdę do Ogrodu Botanicznego na spotkanie z poetą Leszkiem Aleksandrem Moczulskim.

Mam kilka jego tomików poezji z lat 80-tych i 90-tych i liczę na zdobycie autografu:) Zawsze podobały mi się jego wiersze; i dodam, że jest on autorem wielu piosenek Skaldów i Marka Grechuty oraz słynnych „Nieszporów Ludźmierskich”.

A do południa mam w planie zwiedzić wystawę „Skarby kultury hiszpańskiej” w Muzeum Narodowym; już najwyższy czas, bo niedługo się kończy i obrazy odjadą do Madrytu.

 I zapisałam się na jedną z wielu imprez towarzyszących wystawie: na warsztaty kulinarne, które w muzealnej Sali pod Kozami prowadził będzie Dariusz Opasek; z tego co wyczytałam w necie jest szefem kuchni Mirador w Warszawie. Warsztaty zatytułowano: „Hiszpańskie specjały dla dorosłych”.
Myślę, że będzie smakowicie:)

W czasie podróży, zwłaszcza w miastach, zawsze szczególną uwagę zwracam na ogrody i parki, te zielone płuca miast. Dzieła architektury są piękne, ale czym byłyby, gdyby zabrakło zieleni i kwiatów?
Marzy mi się taka wycieczka, właśnie po słynnych ogrodach. Taka, żeby one były głównym celem wycieczki.
Znacie może książkę Agaty Christie pt. „Nemezis”? Tam panna Marple wyjeżdża na wycieczkę: Słynne posiadłości i ogrody Wielkiej Brytanii; wprawdzie, jak się później okazało, celem tej wycieczki była zagadka kryminalna, ale faktem jest, że takie wycieczki są organizowane; szkoda, że nie widziałam takich wycieczek u nas:(
Ale „wróćmy do naszych baranów” – jak mówią Francuzi, i do ogrodów Budapesztu.
Pas zieleni i skwer przed parlamentem


A tu Wzgórze Zamkowe


Stawy z nenufarami, posążkami i przepiękne stare platany na Wyspie św. Małgorzaty


Kompleks zieleni i park miejski przy zamku Vajdahunyad, z pomnikiem Galla Anonima


A tak wyglądają drzewa oglądane z dołu, z poziomu ławeczki, na której tak miło się odpoczywało:)


I jeszcze zdjęcie z tego parku, które bardzo lubię; obok „mojej” ławeczki siedział pan, starszy, ale właściwie o młodym wyglądzie, w garniturze, ale z plecaczkiem, z pięknymi oczami, siwymi długimi włosami, zamyślony, z notatnikiem w ręce, w którym co jakiś czas zapisywał kilka słów. Poeta? filozof? Nie zwracał uwagi na otoczenie, skupiony na własnych myślach… piękne to było….



Jakoś przypomniała mi się ta pieśń St. Moniuszki z opery „Straszny dwór”, kiedy oglądałam w Budapeszcie ręcznie haftowane serwety. Polecano ich zakup w internecie. Piękne są i takie inne niż wzornictwo u nas. Spodobały mi się takie wyszywane wstążeczką.


Dość zabawnie wyszła sprawa zakupu; to wygląda tak, że kiedy tylko w jakimś punkcie „wycieczkowym” miasta pojawiają się turyści (co łatwo poznać), natychmiast obok nich pojawiają się sprzedający, szybciutko rozkładają towar i zaczyna się oglądanie, zachwalanie, targowanie.
Chciałam kupić serwetę, ale o 2 EU taniej, niż pani proponowała, bo taka była cena tych serwet w kilku innych punktach miasta. Ale pani nie chciała. Nie, to nie. Poszliśmy dalej. Kiedy wracaliśmy, i to po jakiś 2 godzinach, ta sama pani sprzedająca dogoniła mnie i zaproponowała obniżoną cenę:) Że też mnie zapamiętała…. To już nie miałam wyjścia:) Kupiłam. I nie żałuję.


Polecano również zakup na Węgrzech koszyków, ponoć bardzo oryginalnych. Ale jakoś nigdzie ich nie spotkałam.
Miałam za to wielką ochotę na laleczki w węgierskich strojach, takie były piękne… Ale ja mam tak mało miejsca w domu… nie kupiłam.

Każdy podróżnik je uwielbia, bo zwykle tam widać, jak na dłoni, koloryt lokalny miejsca. A już dla smakosza kulinarnego to obowiązkowy punkt programu w wycieczce.
Dziś parę migawek z hali targowej w Budapeszcie, która stoi tuż przy wylocie „zielonego”  mostu Franciszka Józefa, zwanego dziś mostem Wolności


To tu parenaście lat temu robiła zakupy brytyjska premier Margaret Thatcher
Dziś oprowadza się po niej wycieczki


Spotkać tu można na zakupach zarówno elegantki w kapeluszu, starannie dobraną biżuterią i torebką  tylko – może przyszła po pęczek rzodkiewki? jak i panią, z dużym koszem, która chce zrobić solidne zakupy

Hala jest piętrowa; na parterze są stoiska kulinarne, głównie jarzyny, wędliny, mięso, przyprawy i alkohole; na górze są stoiska tekstylne.


Jak pisze Tadeusz Olszański w swojej książce o kuchni węgierskiej: „Węgry dały światu paprykę, a świat zrewanżował się za to Węgrom nagrodą Nobla”.
Węgierski naukowiec odkrył i wyodrębnił w papryce kwas askorbinowy, który zidentyfikował jako witaminę C. To właśnie odkrycie, w 1937 roku przyniosło mu nagrodę Nobla. Wprawdzie papryka przybyła na Węgry z Ameryki i Azji, ale to właśnie tu, na Węgrzech, w Segedynie, udało się wyhodować jedną z najlepszych na świecie odmian, soczystą, aromatyczną, kolorową, przepyszną
Nie brakuje jej w budapesztańskiej Hali Targowej

Przywiozłam sobie tylko sproszkowaną, słodką i ostrą; przyznam, że szukałam też papryki wędzonej, ale nie znalazłam, to jednak specjalność hiszpańska, nie węgierska.


I przypomnę jeszcze podstawową zasadę dodawania papryki w proszku do potraw: nigdy nie wolno jej sypać na wrzątek czy skierczący tłuszcz; zawarty w niej cukier skarmelizuje się i potrawa będzie gorzka. Przed dodaniem papryki potrawę trzeba zdjąć z ognia, chwilę odczekać aż przestanie bulgotać czy skwierczeć i dopiero wtedy dodać paprykę.


Zanim wyjechałam na Węgry, przejrzałam net w poszukiwaniu tematu: co przywieźć z Węgier?
Głównie chodziło mi o kulinarne lokalne smakołyki.
Wszyscy pisali: wina (głównie tokaj) oraz palinkę i unicum.
Skoro tak, to proszę bardzo, kupujemy


Palinka to nalewka owocowa; najczęściej spotykane to brzoskwiniowa, morelowa, śliwkowa, gruszkowa (kupiłam gruszkową).
Mocna jest. Zawartość alkoholu ok. 50%.
Palinkę podaje się zwykle jako aperitif, na powitanie gości. Najbardziej popularnym do niej dodatkiem są pogacze, małe, pikantne drożdżowe ciasteczka, a raczej bułeczki.


A unicum?


To ziołowa, bardzo mocna, gorzka nalewka, taka na trawienie i problemy żołądkowe, ot, odpowiednik naszej orzechówki, francuskiego chartreusse, czy włoskiej benedyktynki, choć znacznie bardziej gorzka.
Pije się tego mały naparstek, a reguluje skutki obfitego obiadu czy kolacji idealnie.
Jest stosunkowo droga; ceny zaczynają się od 16 EU wzwyż, w zależności od wielkości butelki.