Przyszła chwila prawdy.

Sprawdzam: czy przepis podany w książce Macieja Siembiedy jest na tyle precyzyjny, że się uda? I czy potrawa jest tak dobra, jak napisał?

Zrobiłam polędwiczki po francusku z książki „Kołysanka”.

Wyszło pysznie. I to jak szybko! Pół godziny i bardzo wykwintny obiad gotowy!

A oto książkowy przepis:

Kasia podeszła do Kuby na palcach i objęła go wpół, splatając ręce na brzuchu.

• Nie pościłeś w tych Kopicach – stwierdziła. – Choć kuchnia pałacowa od kilkudziesięciu lat zamknięta.
• Proszę mnie nie rozpraszać – odparł, całkowicie pochłonięty sytuacją na patelni, na której przekładał kawałki polędwiczek. – Bo mięso się nie uda.
• Chyba zaczyna się przypalać. – Zerknęła zza jego ramienia.
• I o to chodzi – ucieszył się. – W tym cała tajemnica.
• Nie rozumiem.
• To będą polędwiczki po francusku – wyjaśnił. – Stary przepis. Tomasz Kern mnie zainspirował. A co jest podstawą kuchni fran­cuskiej? – przeegzaminował Kasię.
• Masło.
• Brawo. Dlatego na nim smażę mięso, choć w polskiej kuchni to niedopuszczalne. Wcześniej kroję je w plastry grubości centymetra, nie rozbijam, żeby nie stwardniało, lekko posypuję solą i pieprzem, po czym układam na rozgrzanym maśle. Ten tłuszcz gwarantuje, że się przypali. Byle nie za dużo. Widzisz – odwrócił jeden z kawał­ków – przyrumieniło się na złoto. Teraz to samo z drugiej strony i do rondla.
• Ale po co to kontrolowane przypalenie?
• Zaraz zobaczysz – obiecał. Odczekał chwilę, aż polędwica zła­pie złoty kolor, zdjął ją z patelni, a mocno zrumienione masło, które na niej zostało wraz z aromatem mięsa, zalał białym winem i ze­skrobał z dna drewnianą łopatką. Teraz sięgnął po obrany ze skór­ki camembert i rozpuścił jego cienkie kawałki we wrzącym winie, dodając śmietanę i musztardę Dijon. Sos osiągnął barwę karmelu, a wtedy Kuba nabrał go na łyżeczkę, odczekał, aż przestygnie, i dał Kasi do spróbowania.
• Poezja. – Mlasnęła z rozkoszą. – Teraz wrzucisz do niego mięso?

Nie – oświadczył. Wyjął plastry przysmażonych polędwiczek z rondla, ułożył je na półmisku, aby zachodziły jeden na drugi, tworząc apetyczną kaskadę, polał sosem z patelni i zaniósł na stół, przy którym czekały dziewczynki.

Maciej Siembieda, Kołysanka, Warszawa 2022, ss. 240-241

Składniki u mnie: 1 mała polędwiczka wieprzowa, 1/3 sera camembert, kieliszek białego wytrawnego wina, łyżka musztardy Dijon, łyżka śmietany, masło, sól, pieprz.

Robiłam dokładnie według przepisu podanego przez Kubę.

Parę słów o samej książce.

Jakub Kania udaje się na Śląsk Opolski,  gdzie próbuje dowiedzieć się, czego tu szukał Aram Chaczaturian, przysłany przez radzieckie służby specjalne. Ruiny jednej z najwspanialszych niegdyś rezydencji magnackich w Europie skrywają wiele tajemnic; właśnie tu dwieście lat wcześniej odbył się koncert dla dwóch tylko osób: porzuconej przez matkę ubogiej Joasi i jej arystokratycznego męża. Jak doszło do tego małżeństwa Kopciuszka z księciem? Jaki utwór wykonali muzycy na tym niezwykłym koncercie? Czy to była tytułowa kołysanka? Dlaczego właśnie ona?

Stopniowo poznajemy zaskakujące doprawy fakty i dzieje tajemniczej melodii.

Warto przeczytać.