Przepis Magdaleny Nowaczewskiej – finalistki 5. sezonu MasterChef. Magda jest moją krajanką, Małopolanką, kibicowałam jej w czasie konkursu.

2 świeże filety z sandacza ze skórą (moje były dość cienkie)

łyżka mąki

łyżka masła klarowanego

gałązka tymianku (miałam suszone gałązki)

sól, pieprz

 

 Na sos:

1 szalotka

100 ml białego wina

2-3 łyżki śmietanki kremowej

4 łyżki masła

nieco otartej skórki z cytryny

sól, pieprz

 

Najpierw zaczynamy od sosu: szalotkę drobno siekamy, wsypujemy do rondelka i zalewamy winem. Gotujemy na małym ogniu aż płyn znacznie się zredukuje.

Kiedy to sie gotuje, zajmujemy się rybą: filety myjemy i osuszamy papierowym ręcznikiem. Doprawiamy z obu stron sola i pieprzem. Posypujemy każdy filet odrobiną mąki.

Rozgrzewamy na patelni klarowane masło,  wrzucamy gałązkę tymianku, smażymy rybę z obu stron, najpierw od strony skóry.

Teraz kończymy sos: dodajemy po kawałku masło, cały czas mieszając, nie pozwalając zagotować się. Następnie dodajemy śmietankę, mieszamy i odstawiamy z ognia, doprawiamy solą, pieprzem i skórką z cytryny.

Podajemy rybę z sosem.

Kolejna propozycja na wigilijny stół: śledzie po łowicku (przepis podany przez JWK na forum mniammniam).
To bardzo pyszny sposób na śledzia! Wszedł do żelaznych hitów mojej kuchni.

5-6 płatów śledzi
1 duża cebula
1 pietruszka
2 marchewki
2 kiszone ogórki
majonez

sposób przygotowania
Śledzie wymoczyć. Skropić octem i odstawić na dwie godziny.
Cebulę pokroić w kostkę. Surową marchew i pietruszkę zetrzeć na tarce jarzynowej, wrzucić na oliwę i dusić do miękkości. Wystudzić.
Dodać ze 2 kiszone ogórki pokrojone w kostkę i cebulę. Do tego dodać majonez.
Sałatką przełożyć śledzie. Zostawić na 12 godzin.
Ja podsmażam warzywa bardzo krótko, w bardzo małej ilości oliwy, tak żeby pozostały lekko chrupiące a płaty śledziowe kroję na małe kawałki.

Ks. Kazimierz Wójtowicz

Bóg wygnawszy człowieka, postawił przed ogrodem Eden cherubów i połyskujące miecze,
aby strzec drogi do drzewa życia
(Rdz 3,24)

A więc nie wrócimy już
w te najpiękniejsze ogrody
gdzie w cieniu drzew
ojciec zmęczony przechadzał się
w niejedno południe
a owoc jeszcze cierpki
kusił nas jak biblijny wąż

Nie dokończymy już
tamtej zabawy w czarnego luda
odwołani do drogi od zaraz
ledwie własne imię
unosząc ze sobą
i liść jeden
co dawno utracił swą zieleń

Nie otworzymy już tamtych krajobrazów
zamkniętych według instrukcji Najwyższego
wygnani od kolan matczynych
idziemy drogą pielgrzymów
stopy raniąc o ciernie
i w proch się zmieniając powoli

Nie wrócimy już
w te najpiękniejsze ogrody
– no bo jak? –
zaorano ścieżki naszego dzieciństwa
ziemi oddano nasz los