Dawno już marzyłam o podróży do Lanckorony.
Do tej wioski nieopodal Krakowa, tam, gdzie – jak mówią – czas się zatrzymał, gdzie lubią przyjeżdżać artyści, o której śpiewał piosenkę Marek Grechuta, gdzie w grudniu odbywa się Jarmark Anielski. Lanckorona słynie z ręcznie robionych statuetek aniołów, z których większość ma młodopolskie rysy, takie w stylu Wyspiańskiego, który tutaj, jako 16-latek, robił jedne z pierwszych swoich szkiców.
Ponieważ leży zagubiona wśród lasów, u podnóża góry (550 m n.p.m.), „z dala od szosy”, przy bocznej dróżce, więc chciałoby się powiedzieć, że diabeł tu mówi dobranoc:) Ale nie, tu dobranoc mówią anioły.


Jeden z jej mieszkańców, Wojciech Pszoniak, powiedział do żony, w czasie pobytu w urokliwej Toskanii: „wiesz, tu jest tak pięknie, zupełnie jak u nas, w Lanckoronie!”
Jednak, kiedy tu przyjechałam, mieścina wydawała mi się, na pierwszy rzut oka, zwykła; ot, pochyły ryneczek, niezbyt nawet zagospodarowany, porośnięty trawą, otoczony małymi domkami, w większości drewnianymi. Ale krok po kroku Lanckorona odkrywała swoje piękno: kryte gontem chatki z głębokimi podcieniami, w małych okienkach koronkowe firanki i kwitnące pelargonie, brukowane uliczki, mnóstwo zieleni.


Na górze ruiny zamku wybudowanego przez Kazimierza Wielkiego, a wsławionego przez konfederatów barskich.
Wokół trasy spacerowe: Aleja Zakochanych (och, jak cudownie się nią spaceruje, prześwietlona słońcem, pachnąca żywicą i igliwiem drzew), Aleja Cichych Szeptów, Dawny Trakt Królewski.


I patrzcie, kogo tu spotkałam: uroczy, czarny Filemonek, leżący grzecznie w koszyczku w muzeum, wśród eksponatów! Chętnie pokazałabym to zdjęcie mojej Bajeczce! niechby się uczyła!!!!


Szukałam znanej z internetu restauracji z miejscowymi przysmakami: zupy lanckorońskiej – jarzynowej, z kawałkami delikatnego mięsa, i półmiska lanckorońskiego z trzema rodzajami mięs: drobiowym, schabowym i polędwicą, z pieczarkami i zestawem surówek. Ale ta restauracja „Sielanka” już nie istnieje, niestety:(

 

Ciąg dalszy sentymentalnej podróży w czasie; obok Miasteczka Galicyjskiego w Nowym Sączu rozciąga się skansen – galicyjska wieś, z drewnianymi domkami pokrytymi strzechą, pościelą wietrzoną na płotach, ba! wisi tu nawet becik! czy ktoś jeszcze pamięta co to jest becik???? ta specyficzna poduszka, w którą pakowano niemowlę?:)


Patrzcie, jak pomysłowo rozwiązano sprawę koszy w skansenie; takie kosze na płotach, to był nieodłączny element wiejskiego krajobrazu, zwykle trzymano w nich jarzyny czy ziemniaki


Kulinarna blogerka zwraca zawsze dużą uwagę na kuchnię; proszę bardzo: oto kuchnia w domku wiejskiego nauczyciela. Zwróćcie uwagę na kredens; ten biały mebelek był kiedyś kuchennym hitem! A urocza makatka? cymes!


Trochę inaczej wyglądała kuchnia w wiejskim dworku; kredens był z ciemnego polerowanego drewna, kafle pieca bardziej wyrafinowane, palone we wzory, lepsza podłoga, bardziej wykwintne wyposażenie

Tak tu było kiedyś, przed laty….
Brukowane kocie łby rynku, małe domki, a zapomniane już nieco sprzęty i przedmioty zadziwiają precyzją i pięknem wykonania

Czas płynął powoli, odmierzany brzuchatymi „cebulami” i dźwiękiem wybijanych kwadransów; miałam taki zegar w domu, ale wykończyliśmy go z bratem swoją ciekawością, jak to jest, że tak ładnie bije??


Niedawny remont mieszkania sprawił, że ciągle mam w oczach sklepy z meblami, kafelkami, umywalkami; a czyż takie umywalnie, z dzbankiem na wodę, nie były piękne? cóż, może mało wygodne, ale jednak piękne….


A pamiętacie może takie kołnierzyki robione na szydełku? ja nosiłam kiedyś taki do szkolnego fartuszka; proszę, tu można kupić:) i obejrzeć paryskie żurnale mody:)



Jak inaczej wyglądała kiedyś apteka i sklep kolonialny


Najwspanialsze w tym Miasteczku Galicyjskim jest jednak to, że w każdym z tych domków-muzeów jest przewodnik-człowiek pasjonat, który chce opowiedzieć każdemu, kto tam przychodzi, wszystko, co wie! To nie tylko taka wiedza przewodnikowa; jeśli tylko chcemy, możemy liczyć na pogawędkę, wspomnienia… No i zdjęcia! można robić zdjęcia, bez ograniczeń!

Popijając kawę porządkuję zdjęcia z urokliwego dnia spędzonego w nowosądeckim Miasteczku Galicyjskim.
Och, warto tam pojechać; w weekendowym wpisie napiszę więcej:)
Póki co, zapraszam na filiżankę pełną….. kwiatów:) i do szlacheckiego dworku na prawdziwą kawę:)