W Tarnowie, na ulicy Wałowej, jest ławeczka poetów, na której przysiedli Zbigniew Herbert, Agnieszka Osiecka i Jan Brzechwa.
Dużo tu ostatnio o Herbercie, w związku z moim wypadem do Torunia; jak pisał niejednokrotnie Kamil w komentarzach wiele nasze miasta łączy:) ta ławeczka to taka kolejna nić łącząca Toruń z Tarnowem; popatrzcie

Ostatnimi laty ławeczki poetów powstają jak grzyby po deszczu:)
Oczywiście turyści szaleją, fotografując się z nimi, wręcz kolejki ustawiają się do zdjęcia!
Zastanawiałam się, czy mi się ta idea podoba… i wyszło mi, że tak. Jednak tak. Miła jest materialna świadomość czyjejś obecności kiedyś tam w danym miejscu. Biegnąc co dzień obok do swoich zajęć, powtarzam w myśli jakiś fragment wiersza, który on (czy ona) napisał… żyje się zanurzonym w historii dziejów, pamięta się o tym. Dla mnie to cenne.
Nie mówiąc już o tym, że jest to jakiś oddech po monotoni betonowych kostek naszych bloków.

A w Toruniu znalazłam ślad po grafiku, Zbigniewie Lengrenie, popatrzcie to Filutek z „Przekroju”! jest tam też złoty osioł, który dawniej pełnił rolę pręgierza.

I jeszcze legendarny flisak, który grą na skrzypcach wyprowadził z miasta zbyt rozpanoszone tam żaby

„A wystarczy dzień, dwa, aby je poznać i poznawszy zaprzyjaźnić się, a może nawet pokochać…”
– tak pisał Zbigniew Herbert o Toruniu.

Lubię szukać literackich śladów w miejscach, które zwiedzam. Jadąc do Torunia, wiedziałam, że poeta Zbigniew Herbert związany był z tym miastem. Miałam jednak zbyt mało czasu, by dobrze się do tych tropów przygotować.
Dopiero po powrocie więcej nieco poczytałam i już tylko we wspomnieniach i zdjęciach mogłam odnaleźć jego ślady.
Czytając napisaną przez Halinę Misiołek historię jej długoletniego związku z Herbertem, trafiłam na słowa poety: „Byłem w kościele NMP i na chórze napisałem wiersz”.
Znawcy twierdzą, (a zwłaszcza Cezary Dobies, autor książki „Herbert w Toruniu. Przewodnik po latach 1947-1951 dla turystów poezjojęzycznych”), że chodzi o toruński kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, a wiersz nosi tytuł „Kościół”.
Byłam w tym kościele! nawiasem mówiąc był to jedyny kościół, w którym nie było remontu i do którego dało się wejść:)
Ale nie mogę znaleźć tego wiersza:(((
W tomikach Herberta, które posiadam, go nie ma, w internecie (w którym ponoć jest wszystko) też go nie znalazłam. Owszem, wszyscy o nim piszą, ale samego tekstu nie ma. To wczesny wiersz poety, zaliczany do juveniliów. 
Proszę, może ktoś zna ten wiersz, spotkał się z nim? Proszę o pomoc. Bardzo chciałabym ten wiersz przeczytać.

Setki kroków po toruńskiej Starówce:) długi wieczór przed nami i perspektywa nocy w pociągu – to wystarczające chyba powody, żeby przycupnąć gdzieś na kawę?
Z bitą śmietaną i irlandzką whiskey – smakowała jak ambrozja:)


A przycupnęłam nie tak znowuż gdziekolwiek; jadąc do Torunia, wiedziałam, że chcę wpaść do Atmosphery na ulicy Panny Marii 3.


Atmosphera jest laureatem markowego lokalu miasta w tym roku. Jest pastelowa i pełna filiżanek.
Zauroczyły mnie wprost filiżanki powieszone na drążku okiennej zazdrostki i bardzo się ucieszyłam, że stolik przy tym oknie był akurat wolny.


O deserach w tej kawiarence nic wam nie powiem, bo rzadko jadam desery; wiecie, ciągle ta dbałość o linię:)))) ale kawa była pyszna!

„Tarczę herbową trzyma klęczący anioł w szacie błękitnej ze skrzydłami srebrnemi…”
Wyczytawszy to, pilnie wypatrywałam śladów anioła na toruńskiej Starówce.
Strzeże on miasta od XV wieku, także i dziś:


 

I jeszcze specjalnie dla Zet (który darzy wielką estymą anioły) wiersz Zbigniewa Herberta „Siódmy anioł” (Herbert przez pewien czas mieszkał i studiował w Toruniu)

Siódmy anioł
jest zupełnie inny
nazywa się nawet inaczej
Szemkel

to nie co Gabriel
złocisty
podpora tronu
i baldachim

ani to co Rafael
stroiciel chórów

ani także
Azrael
kierowca planet
geometra nieskończoności
doskonały znawca fizyki teoretycznej

Szemkel
jest czarny i nerwowy
i był wielokrotnie karany
za przemyt grzeszników

między otchłanią
a niebem
jego tupot nieustanny

nic nie ceni swojej godności
i utrzymują go w zastępie tylko ze względu na liczbę siedem

ale nie jest taki jak inni

nie to co hetman zastępów
Michał
cały w łuskach i pióropuszach

ani to co Azrafael
dekorator świata
opiekun bujnej wegetacji
ze skrzydłami jak dwa dęby szumiące

ani nawet to co
Dedrael
apologeta i kabalista

Szemkel Szemkel
– sarkają aniołowie
dlaczego nie jesteś doskonały

malarze bizantyjscy
kiedy malują siedmiu
odtwarzają Szemkela
podobnego do tamtych

sądzą bowiem
że popadliby w herezję
gdyby wymalowali go
takim jak jest
czarny nerwowy
w starej wyleniałej aureoli

Jest taka legenda toruńska: O kocie, który bronił miasta. Czy rzeczywiście tak było? Kto wie… Faktem jest, że w wystroju kamieniczek pamięta się o kocie, popatrzcie:



A oto legenda:

„Przed wiekami, kiedy toruńskie spichrze były pełne zboża, w mieście zadomowiły się wielkie ilości myszy. Burmistrz nakazał więc sprowadzić koty, których zadaniem miała być walka z dokuczliwymi gryzoniami. Wśród sprowadzonych do miasta kotów znajdował się jeden wyjątkowo leniwy kocur. Niezbyt chętnie uganiał się za myszami, za to wieczorami, kiedy inne koty wyruszały na łowy, ten przechadzał się po miejskich murach szukając przyjaciół wśród miejskich strażników. Toruńscy strażnicy polubili go. Często dostawał od nich odpadki po posiłkach, a niekiedy nawet spory kawał mięsa.

 W ten sposób mijały mu spokojnie dni, aż nastał dzień 16 lutego 1629 roku. Pod mury miejskie zbliżali się Szwedzi, pragnący zdobyć miasto. Mieszczanie z trudem odpierali ataki nieprzyjaciela. Dochodziło do krwawych walk wręcz. Wtedy nasz leniwy kocur pokazał na co go stać. Mężnie bronił toruńskiego grodu stojąc w pierwszym rzędzie walczących. Swymi pazurami naznaczył niejednego nieprzyjaciela.

 Po długich walkach nieprzyjaciel został pokonany. Uwadze władz miasta nie uszły wyczyny kocura. Na ratuszowych salach sporo czasu zastanawiano się, jak wynagrodzić jego męstwo. Postanowiono w końcu, że odtąd nazwy niektórych toruńskich baszt będą przypominały o jego wyczynach. Baszty broniące miasta od strony północnej nazwano więc: Kocim Łbem, Kocim Ogonem, Kocimi Łapami, a barbakan broniący Bramę Chełmińską nazwano Kocim Brzuchem. Do dziś niewiele zachowało się z miejskich baszt i murów, po których przechadzał się waleczny kot. Pozostała tylko jedna okrągła baszta przy ulicy Podmurnej, zwana Kocim Łbem”

(cyt. Za stroną miasta Torunia)



Ale Toruń to nie tylko miasto kota; Toruniem opiekują się Anioły….. o czym wkrótce

Kiedy pierwszy raz widzi się Toruń, dostrzega się przede wszystkim malutkie, wąskie, kolorowe kamieniczki, wycinane w ceglane łuki – zupełnie jak pierniczki wieszane na bożonarodzeniowej choince.
A kiedy jeszcze oświetli je słońce, człowiek staje jak oczarowany. Jakby znalazł się w pięknej, kolorowej bajce.
Popatrzcie!:)


A panorama miasta? Marzenie!


Tak opisywała ją Małgorzata Musierowicz (w książce „Tygrys i Róża”)

„Autobus jechał długim mostem przez Wisłę.
Za rzeką, na wzniesionym wdzięcznie brzegu, piętrzyła się harmonijna panorama Starego Miasta – czerwonawa i rdzawa za przyczyną dachów, a cynamonowa i piernikowa tam, gdzie widniały bajkowe wieże, mury obronne i wąskie kamieniczki albo potężne spichrze. Cały ten ceglany poemat tańczył z wolna w przestrzeni, podczas gdy autobus przebywał Wisłę i osiągał jej drugi brzeg.”

A wiecie, że Toruń to miasto, które kocha koty? Już przygotowuję o tym relację:)


Toruń kojarzy mi się z piernikami i Kopernikiem. I jeszcze z obserwatorium astronomicznym.I z Wisłą.
Nie byłam tam nigdy.
Ale za godzinę wsiadam w pociąg i jutro zobaczę to miasto. Ależ się cieszę:))))

(zdjęcie zapożyczone ze strony o Toruniu)