Kim jest Nigel Slater – w Wielkiej Brytanii wie każdy. No, ja do jesieni ub. roku, nie miałam pojęcia, nigdy o nim nie słyszałam. Co raczej chluby mi nie przynosi (!)
Usłyszałam o nim przy okazji festiwalu Slow Food, na którym był prezentowany film „Tost. Historia chłopięcego głodu”. Była zapowiedź, że Canal+ i Kuchnia.Tv pokażą ten film, więc byłam czujna:) i czekałam.
A w paczce od św. Mikołaja dostałam autobiograficzną książkę Nigela, na podstawie której nakręcono film.


W ubiegłym tygodniu Canal+ spełnił obietnicę i wyemitował film. Obejrzałam go, a nawet nagrałam.
I teraz tak: książka a film – to zupełnie inaczej rozłożone akcenty tego samego życia.
Jeśli interesuje was przede wszystkim biografia Nigela, to jak trudne było życie małego chłopca z chorą matką, a potem z wrogo nastawioną macochą – to obejrzyjcie najpierw film.
Ale jeśli ciekawi was, jak rodziło się poczucie smaku Nigela, co zapamiętał ze smaków dzieciństwa, co uwielbiał, a czego nienawidził – sięgnijcie po książkę.
Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, ze książka jest momentami brutalnie szczera, nie unika żadnych aspektów chłopięcego i nastolatkowego życia i doświadczenia. W filmie te aspekty są dość stonowane.
Cóż, czas chyba teraz na parę słów o tym, kim jest Nigel Slater.
Popularny brytyjski kucharz, autor, dziennikarz i krytyk kulinarny. Jest autorem wielu książek i artykułów o tematyce kulinarnej. Przez 18 lat pisał felietony do The Observer. Jest uwielbianym prezenterem telewizyjnym (programy: Proste dania i Smak mojego życia). Od najmłodszych lat interesował się gotowaniem. Pracę jako kucharz rozpoczął w wieku 17 lat w londyńskim hotelu Savoy.

Czytając książkę zdziwiona byłam, że tak wiele szczegółów kulinarnych potrafił Nigel zapamiętać ze swego dzieciństwa i że aż tyle można o tym napisać; chociażby na przykład o ulubionych cukierkach.
A z filmu jedną rzecz zapamiętacie na pewno: tartę cytrynową z puchatą bezą.
Przyznam się, że nigdy jej nie robiłam, i postanowiłam sobie, że najwyższy czas to nadrobić. Już zaczęłam szukać dobrego przepisu.:)
Dodam, że w książce (ani tym bardziej w filmie) przepisów nie ma. Nigel ma jednak swoją stronę internetową i tam można znaleźć sporo jego dań. Przepisu na tartę tam jednak nie znalazłam. W jednym z wywiadów z nim przeczytałam, że do tej pory nie udało mu się przygotować tarty takiej, jaką robiła jego macocha….

Zapraszam do czytania i oglądania:)



Dlaczego nie?

Spróbuję krótko podsumować

1) Tytuł – dlaczego nie polski? globalizacja globalizacją, ale póki co żyjemy w Polsce, posługujemy się językiem polskim. Nie widzę powodu, dla którego tytuł pisma, którego treść jest w języku polskim, ma być w innym języku. Taki zabieg powoduje, że zawęża się z góry krąg odbiorców, do których pismo jest kierowane. Ja z reguły omijam polskie pisma, polskie blogi, których tytuł jest w innym niż polski, język. Uważam, że nie są do mnie kierowane.

2) Dwumiesięcznik  – zbyt długi okres czekania na nowy numer; wolę 10 stron co tydzień, niż grubą książkę co 2 miesiące.

3) Forma – jest za duży i za ciężki; nie sposób go wrzucić do torebki, by czytać go np. w autobusie czy tramwaju.

4) Mało czytelny rozkład – spis treści wymieszany z reklamami, długo szukałam stopki redakcyjnej; numeracja stron zaczyna się dopiero od strony 18, jedne strony są numerowane, inne nie

5) Nie przedstawiono idei pisma – samo stwierdzenie redaktorki naczelnej, że jest to magazyn, jakiego jeszcze nie było… to trochę mało … zdecydowanie mało konkretów.  Owszem, struktura: śniadanie-obiad-kolacja – bardzo ciekawa, ale czy to tylko w pierwszym numerze? Czy też to stała struktura? Być może pismo dopiero tworzy się i samo jeszcze nie wie, czym chce być, ale może można było to po prostu czytelnikom powiedzieć.

6) Rozczarowały mnie niektóre artykuły, po których wiele się spodziewałam i zajrzałam do nich w pierwszej kolejności, na przykład.:

– bento – biegnę co dzień do pracy i propozycje niebanalnego śniadania zawsze są mile widziane; ale te kukbukowe są pracochłonne w przygotowaniu, kto by miał na to czas, tak dzień w dzień

– danie+film – spodziewałam się propozycji menu – sama przygotowuję takie kulinarne imprezki towarzyszące filmowi, więc aż podskoczyłam przeczytawszy wstęp artykułu. Ale okazało się, że zaproponowano tylko przegryzkę do filmu (do „Hobbita”)

– trzy propozycje wystroju świątecznego stołu – żadna nie przyniosła mi jakiejś inspiracji; niewiele tam elementów kojarzących się tradycyjnie z Bożym Narodzeniem – a dla mnie tradycja, zwłaszcza w takie dni jest bardzo ważna. Poza tym maniera robienia zdjęć z góry nie podoba mi się, nie oddaje ani wyglądu, ani klimatu

– propozycja lektur kulinarnych – głównie anglojęzycznych; dlaczego nie polskich??? Znów rodzi się pytanie: do kogo ten magazyn jest adresowany????

Trochę dużo tych subiektywnych „nie” uzbierało się.