Kolejne zaproszenie, kolejny obiad.

Restauracja „U Jana” – stylizowana na wnętrza rycerskiego, szlacheckiego zamku. Mnóstwo portretów, stare meble i bibeloty, biała broń, ale i współczesne, przepastne kanapy. Mieszanka stylu, ale miła, nie rażąca.

Menu zachęcające do testów smakowych.

Skusiłyśmy się na obiad dwudaniowy; o matko! Porcje były ogromne, rzeczywiście jak dla głodnego szlachciury.

Nie da się jednak ukryć, że zjadłyśmy wszyściuteńko!

Najpierw zupy: rosół z kołdunami (oczekiwałam 3-4 pierożków z małej miseczce, a był pokaźny talerz z dziewięcioma pierogami – pyszniutkimi!) i zupa krem z warzyw – świetnie przyprawiona.

Dania drugie: placki ziemniaczane z gulaszem z dodatkiem buraczków (poprawne, ale bez cudów, najlepsze w tym wszystkim były buraczki) i stek na grillowanych warzywach z sosem pieprzowym (z sosu co chwilę trzeba było wypluwać ziarenka pieprzu!)

Wydaje się, że najmocniejszą stroną restauracji są zupy. Choćby dla nich warto tu przyjść. No i dla tych obrazów!

*****

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Czasem jest tak, że nic nam nie pasuje i nie można się na nic zdecydować. Być może to wina gorszego dnia albo zbyt dużej karty. Mój dzisiejszy wybór może wiać odrobinę nudą, ale nic innego do mnie nie przemówiło. Czasem watro zaufać temu wewnętrznemu czemuś, co czasem wie lepiej co jest dla nas dobre.

Zupa krem z jarzyn sezonowych był naprawdę dobry, dobrze doprawiony i zbilansowany. Niestety nie wiedziałam z czego dokładnie była zrobiona, ale żadne warzywo nie dawało dominującego smaku, który mógłby popsuć wrażenie. Sympatycznym dodatkiem były niewielkie grzanki.

Postanowiła też zamówić stek. Tak wiem, wiem wieje troszkę monotonią, ale cóż zrobić.  Stek podany był na grillowanych warzywach. Muszę przyznać, że to połączenie było naprawdę bardzo, ale to bardzo smaczne. Mięsko było mięciutkie, stopień wysmażenia też był taki o jaki prosiłam. Bardzo mnie cieszy to, że kucharz nie forsuje swojej wizji idealnego steku co niestety  czasem się zdarza. Co do noża muszę przyznać, że choć wyglądał dość niepozornie, naprawdę dał radę  i nie było problemu z pokrojeniem steku. Jedynym elementem, który nie do końca mi podpasował, był pieprzowy sos, myślę że miłośnikom ostrych smaków będzie smakował.

„Rabarbar” – stosunkowo nowy lokalik na rogu Wałowej i Placu pod Dębem.

Wnętrze niewielkie, raczej surowe, ale na szybki lunch jak najbardziej o.k.

I słyszałam, że imprezy zamknięte świetnie się tam udają. Menu niewielkie, co jest absolutnie zaletą.

A nasz obiad to były: zupa krem z zielonego groszku z miętą i zupa toskańska (zjedzone sprawiedliwie każda po pół talerza każdej), a w drugim daniu zdecydowałyśmy się obydwie na to samo: tartę ze szpinakiem z surówką.

I ten sam drink: aperol (czyli aperitif z gorzkiej pomarańczy i rabarbaru) z dodatkiem wytrawnego wina i toniku.

Zachwycona byłam formą podania potraw: te cudowne, kunsztowne wzory na talerzu zupy, ta ziołowa posypka na brzegu talerza – piękne!

Ale – zawsze jest jakieś ale – ze smakiem potraw można by polemizować.

Właściwie to o.k., ale każda z jedzonych przez nas potraw miała wyraźny, słodkawy smak, co szczególnie nie pasowało mi w szpinaku. I ten ser na wierzchu tary mógł być zapieczony. Za to ciasto tarty było idealne, kruchutkie!

*****

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Z „Rabarbarem” wiązałam duże nadzieje i niestety trochę się zawiodłam. Może trochę niepotrzebnie sugerowałam się opiniami innych.

Zupa toskańska była odrobinę za słodka, może się nie znam się na tego rodzaju zupach, ale zupa to zupa. Musi być porządnie i odpowiednio doprawiona, ponieważ tak naprawdę przyprawy nadają jej charakteru i odpowiedniego smaku. Zupa pomidorowa, a taką wariacja jest zupa toskańska powinna być lekko kwaśna i zdecydowanie nie powinien dominować słodki smak.

Co do tarty szpinakowej, powiem tak: było poprawnie. Ciasto było chrupiące i odpowiednio dopieczone, konsystencja i struktura farszu była porządku, problemem znowu okazało się przyprawy. Brakowało na pewno  soli i może jeszcze jednego zdecydowanego smaku. Być może mała ilość przypraw jest postępowaniem asekuracyjnym, bo przecież zawsze można doprawić, ale ja nie lubię takiego podejścia.

Zdecydowanie najlepszą częścią obiadu w mojej ocenie był drink. Lekko gorzkawy, z nutą pomarańczy dawał odrobinkę orzeźwienia w ten upalny dzień.

Nie skreślam „Rabarbaru”, pewnie za jakiś czas dam mu kolejna szansę.

Wiecie, że nazwa „Bristol” to sieć wielu XIX-wiecznych hoteli na kontynencie europejskim, a pochodzi ona od tytułu jednego z najbardziej znanych turystów swego czasu, Anglika Fredericka Herveya, biskupa Derry, czwartego hrabiego Bristol (1730-1803)?

Ja właśnie się o tym dowiedziałam, ze słownika mitów i tradycji kultury Wł. Kopalińskiego.

Tarnowski „Bristol” taki właśnie jest, nieco staroświecki, nobliwy, tradycyjny w wystroju i w proponowanym menu. Kiedyś był najbardziej prestiżowym lokalem w moim mieście.

Do restauracji wchodzi się na pierwsze piętro, po drewnianych, z piękną balustradą schodach, wyłożonych dywanowym chodnikiem. Staroświeckie żyrandole, witraże w oknach, rzeźby i obrazy. Stoliki są okrągłe, nie za blisko siebie. Spokojnie i miło.

Nie mogę oczu oderwać od jednego z gości, starszego pana, nieco przygarbionego, ubranego w eleganckie, jasne ubranie, z pastelową kamizelką w kwiaty. Siedzi bez ruchu niemal, wpatrzony gdzieś w dal, pewnie w siebie? Przed nim na stole gruby notes. Jest chyba stałym bywalcem, bo obsługa nie naprzykrza mu się, wygląda na zadomowionego. Kiedy wychodził, na głowę włożył staroświecki, słomkowy kapelusz.

Nie wiem, kim jest, ale zostanie mi w pamięci….

A na obiad zamówiłyśmy specjalność szefa kuchni:

Ja – półmisek hetmana Tarnowskiego (wiecie, on kiedyś był właścicielem miasta!)

Marta – stek a la Boss

Półmisek hetmański jest ciekawą regionalną propozycją i myślę, że wprowadzę ją do swojego domowego menu. Jest to pięknie ułożona kompozycja trzech mięs i jarzyn.

Mamy tu: stek z polędwicy wołowej, stek ze schabu oraz pieczony filet drobiowy. Mięsa przykryte zostały siateczką z zapiekanych nitek sera żółtego, a towarzyszą im: przysmażane talarki ziemniaków, pysznie duszona marchewka, różyczki kalafiora oraz ryż.

Jest tego bardzo, bardzo dużo!

Brakowało mi tylko jakiegoś sosu do mięsa.

Relacja Marty:

Subiektywne spojrzenie z drugiej strony stołu.

Dzisiejszy obiad był w miejscu, które kojarzy mi się jedynie ze studniówkami jednego z tarnowskich liceów.  Nie wiedząc, czego się spodziewać, postanowiłam nie spodziewać się nic.

Jak wiadomo ja do wegetarian nie należę, wiec wybrałam sobie stek a’la boss. Samo podanie mięsa było bardzo interesujące. Stek spoczywał na bardzo gorącym kamieniu. Ma to ogromną zaletę, nawet przy bardzo długim ucztowaniu mięso będzie cały czas ciepłe. Samo mięso miało odpowiedni stopień wysmażenia, było miękkie i naprawdę bardzo smaczne. Polędwica wołowa była podana z 4 sosami: czosnkowym całkiem dobrym, barbecue, który mi w smaku przypominał ketchup z czasów bardzo wczesnego dzieciństwa, musztardowy i sos w stylu azjatyckim, ale one jak dla mnie były zbyt ostre. Całość dania dopełniały talarki ziemniaczane i odrobinę zieleniny. Jest jeden malutki minusik: nóż, nie był to nóż do smarowania masła, ale mógłby być to nóż do steków byłoby wtedy łatwiej.

Urlop kojarzy się z wyjazdem, góry, morze, las, pachnące ziołami łąki… Ale miasto? Rozgrzane mury, asfaltowe ulice, kurz i hałas? Wszystkich niedogodności uniknąć się nie da. Ale czy lato we własnym, rodzinnym mieście nie mogłoby być na przykład okazją, by poznać jego kulinarne oblicze?

Na co dzień nie ma człowiek nigdy na to czasu. A tu trafiło się.

Odpuszczam sobie gotowanie i razem z siostrzenicą zaczynamy smakować obiady w tarnowskich lokalach.

Na pierwszy ogień poszło „Soprano” – kuchnia włoska, której specjalnością jest również pizza.

Ja zjadłam policzki wołowe z kaszą w ciemnym sosie z dodatkiem sałaty mista

Porcja pokaźna, zupełnie wystarczająca na obiad, dobrze, że nie brałam przystawki ani zupy. Skusiłam się na te policzki, bo ostatnio zrobiły się modne:) Mięso było mięciutkie, dobre, ale to jednak nie moje smaki…. Sos był zbyt ostry i chyba zbyt słony, zagłuszał sobą wszystko. Za to dressing do sałaty – idealny.

Czas na relację Marty, która zamówiła duet z cukinii oraz risotto z owocami morza – o pięknym seledynowym kolorze, chyba ze szpinakiem.

Subiektywne spojrzenie z drugiej strony stołu.

W swoim rodzinnym mieście doskonale wiem gdzie można zjeść coś na szybko, choć nie koniecznie potrawy tam serwowane są najwyższych lotów. Zastanawiając się nad tym głębiej doszłam do wniosku, że rzeczywiście należałoby się dowiedzieć gdzie można zjeść coś innego niż naleśniki czy frytki z posypką. Muszę obiektywnie przyznać, że dzisiejsza wizyta w restauracji „Soprano” jest jak najbardziej na tak.

Podobno, żeby zepsuć zupę należy się bardzo postarać. Być może jest to i  prawda, ale trzeba też się postarać, żeby zupa była dobra i smakowała. Krem duet z cukinii naprawdę mi smakował. Smak zupy był wyrazisty, ale nie miał zbyt dominującego smaku jednego konkretnego składnika lub co gorsza przyprawy. Bardzo fajnym dodatkiem  były grzanki o lekko czosnkowym smaku.

Risotto z owocami morza, w miejscu gdzie do najbliższego morza jest jakieś 600 km, może się wydawać nie najlepszym pomysłem, ale postanowiłam zaryzykować. Ryzyko się opłaciło. Na szczęście  nie okazało się ono bezpostaciową papką. Ryż był odpowiednio ugotowany, nie był zbyt twardy, ale dawał przyjemny opór na zębach. Ilość krewetek i małży nie zmuszała do prac wykopaliskowych i uważam, że jest to  plus.

Jak mawiają pierwsze koty za płoty. Okazuje się, że mamy w Tarnowie fajnie miejsce gdzie można zjeść coś dobrego. Soprano w swojej ofercie ma także pizze z pieca opalanego węglem. Choć nie jestem jej fanką, może się kiedyś skuszę.

Zapraszamy jutro!