„Tatrzańska” zawsze kojarzona jest u nas z cukiernią i kawiarnią, ale od jakiegoś czasu ma również i propozycje obiadowe.

Skusiła się na to Marta, zamawiając chłodnik litewski

Dobry, ale ten sposób podania…. Te buły….

Ja wolałam zakończyć nasze letnie obiady w mieście tylko deserem. Dołączyła do nas moja siostra, też preferująca słodkości, a zamówiłyśmy: kawy (espresso i cappuccino), firmowe lody tatrzańskie (pyszne, z czekoladą, orzechami, bitą śmietaną z serkiem i olbrzymie, nie do przejedzenia!), sernik tatrzański (dobry, jednak myślę, że ten, który ja robię i tak jest lepszy) i tiramisu.

Ach, ja skusiłam się jeszcze na gofra, ale zapomnijmy raczej o tym moim łakomstwie, zwłaszcza, że długo na niego musiałam czekać  i nie spełnił moich oczekiwań.

 *****

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Na temat chłodników nie wiem nic, przynajmniej tak mi się wydaje, nigdy wcześniej takiej zupy nie jadłam. Być może wyda się to dziwne, ale poza bardzo upalnymi dniami lata, kiedy i tak nie gotowało się zup, taki rodzaj obiadu nie sprawdziłby się w żaden sposób. Sam chłodnik był w porządku. Ilość wkładu buraczkowego sprawiała, że  zupa miała konsystencje „łyżka stój”. Smak nie był nachalny  i nie wyróżniał jednego konkretnego smaku. Może brakowało odrobiny smaku czosnku, ale może to moje błędne wyobrażenie o chłodniku.

Co do deseru – tiramisu, dobre, nie bardzo dobre, ale dobre. Było podane  sosem z truskawek, który mi jakoś nie pasował do całości, może dlatego, że czuć było mrożone truskawki. Sam krem był gładki, a biszkopty dobrze naponczowane. Ogólne wrażenie lekko mi zepsuło zapominalstwo obsługi, która do deseru zapomniała podać mojego zamówionego soku.  

Na tarnowskich Wielkich Schodach przysiadł muminkowy sympatyczny Włóczykij, wieczny podróżnik w kapeluszu, z węzełkiem na plecach.

Do podróżowania nawiązuje zarówno wystrój lokalu (mapy, kompasy, zdjęcia różnych zakątków świata, kolorystyka kolonialnego angielskiego podróżowania), jak i menu (specjalny dział: kuchnie świata).

Za klimat – bardzo duży plus ode mnie

Może tylko odsuwane ciężkie krzesła zgrzytają zbytnio po podłodze.

Opinie na Facebooku straszyły, że czeka się nieprawdopodobnie długo; NIE JEST to prawda. Ale prawdą jest, że nie traktuje się klientów stolika jako całości, którzy jednocześnie powinni dostać swoje dania; każdy dostaje swoje danie w innym czasie, jeden je, drugi się patrzy; głupio, co nie?

Lista serwowanych potraw niepokojąco długa, ale jeśli kucharza to nie przerasta, to czemu nie?

W naszym przypadku nie było wpadki.

Ja postanowiłam zamówić pizzę Włóczykija i jak najbardziej ją polecam; super ciasto, dodatki: salami, kurczak, pieczarki, cebula, czarne oliwki, miło ciągnący się ser, pomidory. Uwaga: ta mała jest tak naprawdę DUŻA!

Marta zdecydowała się na zupę z kukurydzy oraz musakę

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Nie taki Włóczykij straszny jak o nim mówią, i jak ja go pamiętam z przed paru miesięcy.

Zupa kukurydziana była naprawdę dobra, lekko pikantna, ale bez przesady, nie wykręcało buzi od nadmiaru chilli. Nie jest to zupa bardzo gęsta.  Muszę przestrzec wielbicieli jedwabistej zupy krem – ta taka nie jest. Pływają w niej małe kawałeczki kukurydzy, co mnie nie przeszkadza.  

Musaka była poprawna, cukinie i bakłażan dobrze upieczone. Mięso było prawie dobrze doprawione. Brakowało mu odrobinę soli i byłoby bez zarzutu.

Muszę się jednak uczepić jednej rzeczy: obydwa dania dostałam w tym samym czasie, nie wiem z czego to wynikało, ale uważam, że należy to zmienić.

Centrum miasta, urokliwa starówka, ładny wystrój „Pasażu” – mogło być tak super!

Ale nie było.

Wzięłam zupę gulaszową, odruchowo myśląc, że będzie mieć proweniencję węgierską, tak popularną w Tarnowie, jako że nasze związki z Węgrami są bardzo ścisłe. A dostałam niezbyt dobrze doprawioną zupę, do której wsypano ziarna kukurydzy! Ło matko! Czyżby chodziło o kuchnię meksykańską???

Wybór pierogów – z nadzieniem z kaczki i kaszy – również okazał się niezbyt dobrym wyborem.

Farsz był niesłony, a pierogi dostałam porozrywane, rozgotowane, choć w momencie podania sprytnie ukryto ten fakt, układając je tak, by nie było niczego widać. No, proszę państwa! To już naprawdę kpina z klienta!

O, nie, na pewno tam nie wrócę, i nikomu nie polecam.

Marta wzięła zupę krem z porów, a na drugie – polędwiczkę wieprzową z pieczonymi jarzynami i ziemniakami.

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Mówią, że jeśli nie masz nic miłego do powiedzenia, to może lepiej nic nie mówić. Ale uważam, że każdy ma prawo być ostrzeżony, choćby tylko dlatego, że na posiłki w restauracjach wydaje  się własne pieniądze. Dzisiejszy obiad był niesmaczny.

Zupa na pierwsze spróbowanie była dziwna, smakowała swoim głównym składnikiem czyli porem, ale potem czuć było tylko pieprz. Może należałoby dodać trochę większy kleks śmietany, albo połączyć krem z pora z innym, nieco łagodniejszym kremem, a może użyć grzanek, albo groszków ptysiowych.

Danie główne…

W zasadzie nie mogę czepiać się polędwiczki, bo była poprawna, nie była twarda, dobrze doprawiona. Natomiast dodatki były nie do przyjęcia. Pieczony ziemniak był miejscami surowy. Nie bardzo mogę to zrozumieć, ponieważ mniej więcej wiadomo ile taki ziemniak się gotuje, a jak się nie jest pewnym to można dziabnąć i wiedzieć czy to już czy jeszcze 5 minut. Naprawdę mogę poczekać chwilę i nie będę robić  z tym problemu. Była jeszcze pietruszka pieczona/gotowana tego nie jestem pewna.

Nie wiem czy „Pasaż” dostanie drugą szansę.

Hotel Cristal Park w Tarnowie-Mościcach (dawny Chemik, ciekawe, jaka jest etymologia tej nowej nazwy!) reklamuje się ostatnio z propozycją menu lunchowego, codziennie od godz. 12-16: „Today na TuDej Lunch”; naprawdę nie wiem, czemu ma służyć ten angielski, bo oferta chyba skierowana jest jednak do rodaków, a naszym językiem jest język polski, jakby ktoś nie wiedział!

Ciekawa jednak byłam samej restauracji, jak i tego menu lunchowego, poszłyśmy tam więc, zerknąwszy uprzednio na ich stronę, co w tym dniu proponują.

A proponowali na 17 sierpnia: zupę serową z grzybami i grzanką oraz filet z kurczaka z serem na sosie pomidorowym z ziemniakami opiekanymi i brokułem z wody.

A co dostałyśmy?

Zgadujecie pewnie, że nie to, co proponowali w opublikowanym menu.

Dlaczego? Dobre pytanie.

Podano nam żurek z kiełbasą, grzybami i jajkiem z dodatkiem pieczywa oraz kotlet schabowy podany na kapuście zrobionej a’la bigos z dodatkiem pieczonych kulek ziemniaczanych.

Zupa bardzo dobrze przyprawiona, kiełbasa nie była tłusta, a dodatek grzybów (chyba pieczarek) był atrakcyjnym dla mnie dodatkiem. Kotlet o.k., bigos także, ziemniaki raczej niezbyt słone.

Porcje duże, naprawdę można zaspokoić głód za bardzo rozsądną cenę, w eleganckim otoczeniu.

Tyle tylko, że zestaw nie obejmował żadnego napoju, choćby wody; oczywiście można coś zamówić, tyle że np. cena małego toniku to 1/3 ceny lunchu.  Coś tu nie halo, moim zdaniem.

Piszemy tu o naszych odczuciach szczerze, więc muszę jeszcze dodać, że byłyśmy tam ok. godz. 15, a lokal był w trakcie sprzątania; potknęłam się o sznur odkurzacza, a w czasie kiedy jadłyśmy, pani sprzątająca szalała po środku sali z mopem. To prawda, że tłoku nie było, goście przy trzech tylko stolikach dużej sali, ale dlaczego nas tak lekceważyli?

 ***

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Jeżeli czytaliście wpis od początku to wiecie co było na obiad. Jakie jest moje zdanie: poprawnie, ale bez cudów. Żurek był smaczny, o dobrej konsystencji, nie za wodnisty ani nie zbyt gęsty. Jedyne co mi tak trochę nie pasowało to pływające w nim grzyby, ale to dlatego, że u nas w domu takie atrakcje po żurku nie pływają.

Co do drugiego dania  tu w sumie tak trochę dobre, a tak trochę bardzo źle. Dobry był kotlet schabowy, miękki, z dobrą chrupiącą panierką. Ziemniaki natomiast były okropne. Pewnie się zastanawiacie jak można zepsuć ziemniaki. Otóż w najprostszy sposób – nie soląc ich. Jeśli teraz pomyślicie ze wymyślam i że mi się w głowie poprzewracało, i że zasadniczo sól na stole stała to polecam, a w zasadzie nie polecam spróbować. Dopełnieniem dania była kapusta, której nie mogę nic w zasadzie zarzucić, była porządnie doprawiona, ale… . Nie miała swojego smaku i charakteru.

Wszystkie te sushi, maki, itp. nie są moimi ulubionymi daniami. Ale w tarnowskim lokalu „Jani sushi” przy ul. Krasińskiego podają również pizzę, a ona już jakiś czas chodziła za mną. Poza tym ciekawa byłam kawałka Japonii w moim mieście.

Lokal jest malutki, kilka stolików, wystrój bardzo prosty, oszczędny (= duży plus!): gałąź wiśni na ścianie, firany z gałązkowym motywem, proste drewniane stoły.

Nie ma tu długiego czekania, może trochę obsługa zbyt często zerka na klienta, ale to chyba wynika z małych odległości:)

Wybrałyśmy futomaki z pieczoną rybą oraz pizzę frutti di mare

Dobry, smaczny wybór.

Warto zajść tam i spróbować. Pizza śmiało może konkurować o palmę pierwszeństwa (chodzi mi po głowie pomysł testowania pizzerii w moim mieście!)

Jest jednak jeden minus i to bardzo poważny: lepiej nie chodzić tam do toalety!

** **

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Myślę, że to dobre miejsce dla miłośników sushi. Moja roladka z ryżu miała w sobie pieczonego węgorza, avocado, serek i kanopy (suszone włókno tykwy). Wszystko fajnie ze sobą współgrało, żaden z dodatków nie gryzł się z innym. Ryż był fajnie kleisty. Miłym akcentem były płatki kandyzowanego imbiru i kleksik wasabi z chrzanem. Muszę jednak was uprzedzić, że jedna porcja futomaków nie wystarczy do zaspokojenia małego głoda.

Co do pizzy, muszę przyznać, że naprawdę była dobra. Cienkie, chrupiące ciasto.  Duża ilość dodatków, których nie trzeba szukać z lupą w ręku. Sos czosnkowy, nie tak dobry jak mój, ale plasuje się wysoko w klasyfikacji sosów czosnkowych.

Witamy po weekendowej przerwie w restauracyjnym obiadowaniu!

Dziś zapraszamy do Jamy Złotego Smoka, na obiad w stylu chińskim

 Kiedyś tu już byłam, i zapamiętałam pyszne owoce morza na gorącym talerzu. I powiem wam, dalej są tak samo pyszne!

Do tego surówka – znakomita! I ryż – no, o stopień gorszy niż surówka, ale ciągle dobry.

I porcje pokaźne, co dla pań może być wadą, ale dla zgłodniałego wędrowca, na pewno jest zaletą

Subiektywne spojrzenie Marty z drugiej strony stołu.

Kuchnia azjatycka to jedna z moich ulubionych, być może jest to spowodowane częstymi wizytami podczas studiów w chińskiej knajpce niedaleko Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie.  Z powodu panującego upału nie zdecydowałam się na żadną przystawkę lub zupę. Postanowiłam spróbować krewetek królewskich w sosie czosnkowym. Dodatkami do dania był ryż i surówka z kiszonej kapusty.

Całe danie było bardzo smaczne i spójne. Krewetki były dobrze przyrządzone, nie były ani gumowate, ani niedogotowane. Sos czosnkowy doskonale doprawiał krewetki. Smak czosnku był bardzo dobrze wyczuwalny, ale nie nachalny. Nie dominował nad całością i nie dawał surowego posmaku. To zdecydowanie dobre miejsce na obiad dla miłośników kuchni chińskiej.

 *****

Jutro zapraszamy na obiad sygnowany nazwiskiem p. Gessler, która gościła w naszym mieście w czasie „Kuchennych rewolucji”