Najpierw była książka: „Chata” W.P. Younga. Potem pojawił się film.
Na ogół zarówno ci, co czytali, jak i ci, co oglądali, przeżywali szok.
Ojciec zamordowanej małej Missy, który nie umie poradzić sobie z przeogromnym smutkiem i wyrzutami sumienia, zostaje zaproszony do starej chaty. O.k. adres chaty zna. Ale kto jest nadawcą? Okazuje się, że Bóg, który używa imienia Tata. Szok!
Kolejny szok przeżywa na miejscu. Tata czeka na niego w kuchni. I jest nim pulchna, ciepła Murzynka. Ho, ho!
Będzie się działo!
Ale tu skupimy się na kuchni i potrawach podawanych w „Chacie”. Były niezwykle smaczne.
Przygotowując menu kolacji, która towarzyszyła oglądaniu filmu, spróbowałam podążyć tropami opisanymi w książce.
Zaczynamy jak zwykle od filmu, do którego nieodmiennie podawana jest kawa. Do tego koniecznie coś słodkiego.
„Kiedy Mack zbliżył się do chaty, poczuł zapach babeczek, rogalików albo jakiegoś innego smakołyku. (…) na małym stoliku stała taca pełna kalorycznych wypieków, świeżego masła, dżemów i galaretek.
– O rany, ale pachnie! – wykrzyknął Mack.
– Bierz się do jedzenia. Ten przepis pożyczyłam od twojej prapraprababci.
(…) Mack wziął jeszcze ciepłe ciastko i zatopił w nim zęby; rozpływało sie w ustach.”
Amerykańskie ciasteczka praprababci? Postanowiłam zrobić najbardziej amerykańskie chyba ciasteczka: chocolat chips cookies, z niebieskimi (koloru nieba) chipsami:
Dania główne były na ciepło, więc żeby biesiadnikom sie nie nudziło czekając, podałam czekadełko: pieczywo z masłem i awanturką z białego sera i sardynek:
A co podano w chacie na kolację? Poczytajmy:
„Kolacja, choć prosta, okazała się prawdziwą ucztą. Pieczony drób w pomarańczowo-mangowym sosie. Świeże warzywa przyprawione Bóg wie czym, pieprzne, wonne, pikantne, soczyste. Ryż, jakiego Mack nigdy wcześniej nie próbował, mógłby sam wystarczyć za cały posiłek.
– Hm, mógłbym dostać trochę tego ryżu?
– Jasne. Miał być do niego niesamowity japoński sos, ale pewien niezgrabiasz – Tata wskazał skinieniem głowy na Jezusa – uparł się, że go wymiesza.
– Daj spokój, miałem śliskie ręce. – Jezus udawał, że sie broni. – Cóż więcej mogę powiedzieć?
– Tata mrugnęła do Macka, podając mu ryż.
– Trudno tutaj o dobrą pomoc domową.
Wszyscy się roześmieli.”
U mnie podanie kurczaka odpadało, bo wyjątkowo spotkaliśmy się w piątek, więc menu było postne.
Ale ryż? warzywa? O, jak najbardziej!
Zrobiłam ryż jaśminowy z sezamem białym i czarnym, do tego glazurowane marchewki baby (dwa rodzaje: jedne pikantne, drugie słodkie) i surówkę z fenkułu z pomarańczą
Kurczaka zastąpiła ryba (filet dorsza atlantyckiego) i mix owoców morza podane na sałacie rzymskiej w towarzystwie szpinaku, z sosem kardynalskim
Teraz trochę się pochwalę:) Dania znikały z talerzy błyskawicznie; padł nawet wniosek formalny, że moglibyśmy już zawsze spotykać sie w piątki, skoro potrawy jarskie są tak pyszne:)
Na zakończenie podałam misę owoców i serów – klasyk, który nie może się nie udać
Ponieważ tydzień temu pojawiło się młode wino z tegorocznych zbiorów – bożole nowo – zdecydowałam, że właśnie ono będzie towarzyszyć kolacji. Zwykle kupuję to wino tego samego producenta, takie z kogutem na etykiecie, mogę więc porównać kolejne roczniki. Wydaje mi się, że w tym roku wino było dość ostre, trudno było doszukać się w nim konkretnej owocowej nuty.
Wystrój stołu był niebieski – no wiecie, taki „niebiański” w zamyśle: ciemnoniebieski obrus, serwetki w niebieskie kwiaty, aniołki… Manu wypisałam na kartoniku wyciętym w kształt chaty
Garstka smaku, szczypta literatury 