Dostałam od Zet najnowszą książkę Wydawnictwa Literackiego Moje życie we Francji Julii Child

Czytam sobie milutko wieczorami, i dziś doszłam do wspomnień ze szkoły kulinarnej Le Cordon Bleu. Rewelacja!
Ale, ale! co my tu mamy? jajecznica?
Nigdy nie twierdziłam, że jestem mistrzem w robieniu jajecznicy, ale to, co napisała o niej Julia, to już przegięcie:)
Dziś nie mam już siły zmierzyć się z tematem, ale kiedyś muszę doświadczalnie stwierdzić, czy Bugnard z Cordon Bleu miał rację. Może rzeczywiście?:)

Póki co, posłuchajcie:

„- Kto zrobi dzisiaj oeufs brouilles? – zapytał któregoś ranka.
Chłopaki milczały, więc zgłosiłam się na ochotnika do smażenia jajecznicy. Bugnard patrzył uważnie, jak roztrzepuję jajka z dodatkiem śmietanki, porządnie rozgrzewam patelnię i rzucam na nią kawałeczek masła, które skwierczy i rumienieje.
– Non! – zakrzyknął ze zgrozą, zanim zdążyłam wylać mieszankę na patelnię. – Zupełnie nie tak!
Chłopaki wytrzeszczyły oczy.
Uśmiechnięty Bugnard rozbił dwa jajka i dodał szczyptę soli i pieprzu.
– O, właśnie tak – oznajmił, łagodnie mieszając ,widelcem żółtko z białkiem. – Nie za mocno.
Rozprowadził masło po dnie i bokach patelni, a następnie powoli przelał na nią jajka. Trzymał patelnię na wolnym ogniu i uważnie się w nią wpatrywał. Nie działo się nic. Po trzech długich minutach jajka zaczęły się ścinać. Szybko mieszając widelcem, na przemian zdejmując patelnię z ognia i stawiając ją na palniku, Bugnard delikatnie zagarnął masę jajeczną na środek patelni. „Muszą być trochę rzadkie, to bardzo ważne” – pouczył nas.
– Teraz śmietana i masło – powiedział unosząc brwi i patrząc na mnie. – To przerwie smażenie, widzisz?
Pokiwałam głową, a on wyłożył jajecznicę na talerz, oprószył ją zieloną pietruszką i obwieścił:
– VoiIa!
Jego jajecznica była zawsze doskonała, i chociaż zapewne robił ją w życiu z pięć tysięcy razy każdy pokaz napawał go wielką dumą i dawał radość.”