Będąc w Małopolsce warto wybrać się do Nowego Wiśnicza, skręcając w Bochni z drogi A4 na Limanową. To jeden z klejnotów mojej rodzinnej Małopolski.
Nowy Wiśnicz to miasteczko Lubomirskich i Kmitów, znane z ich wspaniałego zamku, w którym bywali wielcy ówczesnego świata.
Ale Wiśnicz to również willa Koryznówka, położona na wzgórzu między zamkiem a dawnym klasztorem (dziś klasztor zamieniono na więzienie). Willę wybudowała rodzina Serafińskich, z którą spokrewniony był Jan Matejko. Był w wilii częstym gościem, niemal domownikiem.

W willi jest dziś muzeum pamiątek po Matejce. To tylko trzy izby, ale o każdym niemal przedmiocie pani przewodniczka opowiada osobną historię.
I wiecie? ja tam byłam sama. I ona nie szczędziła trudu opowieści tylko dla mnie jednej. Chętnie odpowiadała na moje pytania (trochę ich mialam, bo zwykle studiuję nieco hiostorię miejsca gdzie się wybieram). I dodam, że akurat trafiłam na akcję promującą muzea Małopolski i pani opowiadała mi to wszystko za darmo.

Zapraszam do Koryznówki!

Kiedy przyjechaliśmy do Nicei, stolicy Lazurowego Wybrzeża, przepięknie położonej wzdłuż Zatoki Aniołów, okazało się, że jeden z najpiękniejszych hoteli przy Promenadzie Anglików, Le Negresco – jest w remoncie.
Ooooo!!!! a przecież był – kto wie – czy nie głównym powodem wyboru tej, a nie innej wycieczki…. :((((

To od jego nazwy powstał mój internetowy nick.
Zakochany w Nicei kolega opowiadał: słońce, nieśmiertelnie błękitne morze, palmy, cudowna architektura Belle Epoque, Le Negresco….
Wszystko się zgadza, tylko Negresco obstawione rusztowaniami i zasłonięte folią….

Ktoś mi powiedział: to chyba musisz po prostu tu wrócić.
No chyba rzeczywiście…..

Tyle naczytałam się opisów targów kwiatowych na południu Europy, że bardzo czekałam na ten, w Nicei.
To prawda, jest piękny, ale co do różnorodności i ilości kwiatów, wcale nie różni się tak bardzo od tych naszych polskich, nawet tych w moim miasteczku:)
Ale popatrzmy:

A tak pisała w XIX wieku o giełdzie kwiatowej Maria Konopnicka, która kilkakrotnie przebywała dłuższy czas w Nicei, dla ratowania zdrowia:

„Na głównej alei Promenade des Anglais, pod platanami, w koszach na stołach, straganach, matach, na kamiennych ławach alei, na ziemi nawet, kwiaty rozłożone, porzucone w snopach, w wiązkach, w bukietach w takiej obfitości, w takim przepychu wiosennym, z takim wspaniałym zaniedbaniem o to, czy się zgniecie, uszkodzi, podepce, o jakich mieszkańcy mniej rozkosznych klimatów po prostu pojęcia nie mają”.

Noooo, dziś troszkę bardziej dbamy o kwiaty…. 🙂

Kiedy autokar wycieczkowy przejeżdża nieopodal Aix-en-Provence, każdy przewodnik przerywa turystom słodką drzemkę i każe rozejrzeć się doookoła, a zwłaszcza zwrócić uwagę na widniejącą na horyzoncie górę. Aix to miasto impresjonisty, Paula Cezanna, a góra to Sainte-Victoire, która była jednym z głównych tematów twórczości tego malarza.

To właśnie u podnóża tej góry artysta najchętniej rozkładał sztalugi, tu rodziło się jego natchnienie. Temat tej góry fascynował go aż do końca, do chwili, kiedy w czasie pracy w plenerze, właśnie u jej podnóża zaskoczyła go burza. Cezanne zmarzł, stracił przytomność i kilka dni później umarł na zapalenie płuc. Był październik 1906 rok.
Przyznam, że jakoś nigdy nie zwróciłam uwagi na ten aspekt twórczości Cezanna, bardziej mnie fascynowały jego martwe natury; zaraz więc po powrocie kupiłam album z obrazami Cezanna, i jest! oczywiście, że jest motyw góry Sainte-Victoire:)
Popatrzmy:

Będąc w Prowansji, nie sposób nie natknąć się na pastis – anyżkową wódkę – która zastąpiła bardzo kiedyś popularny absynt, wycofany z uwagi na halucynogenne działanie.
Najbardziej znany jest chyba pastis Ricard lub Pernod, jest mnóstwo lokalnych, prawie że domowych wyrobów, ale mnie polecono zakup bardzo lubianego w Prowansji, a zwłaszcza w Marsylii, „51”.

Pastis podaje się z zimną wodą, zwykle w proporcji 1:5 (1 część pastisu, 5 części wody), choć proporcje są sprawą bardzo indywidualną:)
Bursztynowy trunek zmienia pod wpływem wody kolor na mlecznobiały.
Czy smakuje mi pastis?
Hmmmm…. niekiedy tak, ale niekiedy patrzeć na niego nie mogę. Anyżek i lukrecja nie są moimi ulubionymi przyprawami.
Pastis kojarzy mi się nieodłącznie z Vincentem van Goghiem, który chyba nieco nadużywał absyntu; to podobno pod jego wpływem obciął sobie ucho.
Rzućmy okiem na na mój ulubiony jego obraz, namalowany w prowansalskim Arles: Nocna kawiarenka