Raczej nie lubimy upałów.
Sztuka kulinarna też tego nie lubi.
Twórcy nie mają siły by prażyć się w rozgrzanej kuchni, konsumenci nie mają apetytu.
Stąd obiady najprostsze jak to tylko możliwe. Byle tylko jakoś przetrwać.
Bukiety jarzyn w różnych kombinacjach cieszą się u mnie wielkim popytem.
Na przykład: kalafior i fasolka szparagowa z masłem i bułeczką, kilka plasterków pomidora.
Telewizyjna „kuchnia plus” zaczęła w tym tygodniu emisję kanadyjskiego serialu dokumentalnego z 2015 roku: „Foodie w wielkim mieście” (oryginalny tytuł to: the foodie list). Opis brzmi zachęcająco:
„(serial) prezentuje międzynarodową listę posiłków, których każdy smakosz powinien kiedyś skosztować. Widzowie poznają największe na świecie miasta od zupełnie innej strony – odkryją przepisy i dobrze skrywane tajemnice mieszkańców prezentowanych miejsc. Wspólnie z prowadzącymi wyruszą w kulinarną podróż dookoła świata.”
Pierwszy odcinek poświęcony był smakołykom Amsterdamu; pierwsze, co sobie musiałam natychmiast zrobić po obejrzeniu, to kanapka z jajecznicą. Niby nic takiego, ale jakie to pyszne!
Lubię bardzo jajecznicę (który Polak nie lubi!), ale nie jadłam jej nigdy na kanapce. A warto!
Warto też nagrywać program i potem spokojnie przyjrzeć się poszczególnym daniom i ewentualnie zanotować przepis (bardzo dokładnie pokazane jest przyrządzenie potrawy przez mistrzów) i gdzie go podano. I masz już kulinarny przewodnik po mieście.
Zawsze dam się skusić na kaszę. Ten smak!
I jakże miły jest ten dodatkowy bonus, że kasza jest tak fantastycznie zdrowa i na topie.
Dziś zapraszam na kaszę gryczaną z piersią indyka i boczniakami
ilość kaszy zależy od ilości osób dla których przygotowujemy danie
u mnie – 2 woreczki tj. 20 dag kaszy gryczanej
2 plastry piersi z indyka
1 cebula
1 gniazdo grzybów boczniaków
2-3 suszone prawdziwki
sól, pieprz, gałązka rozmarynu
olej, łyżka masła
Kaszę gotujemy w woreczkach, wkładając do wrzącej osolonej wody, ok. 20 minut.
Odcedzamy.
Pierś indyka i cebulę kroimy w kostkę. Wrzucamy do rondla na rozgrzane 2 łyżki oleju, smażymy, mieszając. Dodajemy pokrojone w paski boczniaki, lekko solimy, mieszamy i przesmażamy. Następnie zalewamy niewielką ilością wrzątku, dorzucamy suszone grzybki i rozmaryn. Dusimy pod przykryciem ok. 20-30 minut.
Dodajemy na koniec łyżkę masła, doprawiamy solą i pieprzem.
Mieszamy na patelni ugotowaną kaszę z indykiem, podsmażamy.
Smacznego!
Dopóki są soczyste, nasycone słońcem pomidory i ogórki prosto w pola, a nie ze szklarni – ta sałatka jest niezastąpiona w moim codziennym menu
2 łyżki ugotowanej kaszy bulgur (lub kuskusu)
2-3 pomidory
1 ogórek
1 cebula
1 jajko na twardo
sól, pieprz
łyżka majonezu
Pomidory i ogórek kroimy w plastry, cebulę w cienkie półplasterki lub kostkę, jajko w kostkę.
Dodajemy kaszę, doprawiamy przyprawami, dodajemy majonez, mieszamy.
Mile widziany tez szczypiorek, czy natka pietruszki.
Smacznego!
Zupa jest pyszna.
Z pomidorami, cukinią, ziemniakami, z kawałeczkami pieczeni wołowej, z ziołami i nitkami makaronu.
Inspiracją jej powstania była kartka z kalendarza, na której zamieszczono przepis na zupę włoską. Tak ją nazwano.
Potrzebne są do niej:
1,5 l rosołu wołowo-drobiowego
oliwa
cukinia
3 ziemniaki
1 cebula
2 ząbki czosnku
5 pomidorów
bazylia, natka pietruszki
sól, pieprz
parmezan
Miałam większość składników w domu, z wyjątkiem cukinii. Ciekawa byłam, czy już ją dostanę na targu, bo chyba jeszcze nie zaczął się na nią sezon.
Ale na jednym straganie już była.
Miałam też w lodówce rosół, ugotowany na udkach drobiowych, co do którego miałam wątpliwości, czy aby na pewno jest to dobry pomysł, by jeść go w taki upał.
O! ale na inną zupę będzie jak znalazł.
Nie miałam bazylii, ale na parapecie okiennym rośnie mi w doniczce tymianek; uznałam, że będzie super.
No i kupiłam piękną pieczeń wołową dla mojego kota; pomyślałam, że trochę mu jej podkradnę, podrasuje mi zupę.
Czas na gotowanie:
Cebule i czosnek kroimy w kostkę, wrzucamy na rozgrzaną w rondlu oliwę. Dodajemy obrane ze skóry i posiekane pomidory oraz pokrojoną w drobniutką kostkę wołowinę (kawałek wielkości małego pomidora będzie w sam raz). Przesmażamy wszystko mieszając.
Dorzucamy pokrojone w kostkę ziemniaki i małą cukinię.
Wlewamy rosół.
Kiedy się zagotuje, dorzucamy tymianek i łyżkę makaronowych nitek (uwielbiam ich smak w zupie).
Gotujemy całość do miękkości.
Doprawiamy dopiero na końcu, delikatnie bo rosół miałam raczej pikantny.
Na talerzu dosypujemy natkę pietruszki i wiórki sera.
Improwizacja, ale pyszna!
Znacie może polską kryminalną komedię „Skradziona kolekcja”? Akurat parę dni temu była powtórka w telewizji.
Jest świetny!
Osadzony w realiach PRL-u, pełen absurdalnych sytuacji, które w pełni zrozumie chyba tylko ten, który żył w tamtych czasach.
Znakomita obsada aktorska.
Nakręcony na motywach powieści Joanny Chmielewskiej „Upiorny legat”, choć prawdę powiedziawszy z książką Chmielewskiej film ma chyba tylko jeden punkt wspólny: znaczki.
W filmie jest taka scena, kiedy Joanna i Janka podają w czasie brydża kolację, i są to kanapki. Wielkie tace kanapek, na które mężczyźni rzucają się jak wygłodzone wilki. Kto pierwszy, ten lepszy.
Tak, przyjęcia PRL-owe to był czas kanapek!
Sentymentalny powrót: kromki weki (dziś bagietki), posmarowane masłem, obłożone szynką, plasterkami wiejskiej kiełbasy, plastrem ogórka, pomidora, jajka na twardo, pasty twarogowo-bryndzowej z dodatkiem keczupu, posypane tartym żółtym serem. Ozdobione zieloną sałatą.
Ależ to smakuje!
Zapraszam!
To już dziś.
Przyszło lato!
Tak pisze o tym niezapomniany Jan Brzechwa:
I cóż powiecie na to,
Że już się zbliża lato?
Kret skrzywił się ponuro:
„Przyjedzie pewnie furą”.
Jeż się najeżył srodze:
„Raczej na hulajnodze”.
Wąż syknął: „Ja nie wierzę.
Przyjedzie na rowerze”.
Kos gwizdnął: „Wiem coś o tym.
Przyleci samolotem”.
„Skąd znowu – rzekła sroka –
Nie spuszczam z niego oka
I w zeszłym roku, w maju,
Widziałam je w tramwaju”.
„Nieprawda! Lato zwykle
Przyjeżdża motocyklem!”
„A ja wam to dowiodę,
Że właśnie samochodem”.
„Nieprawda, bo w karecie!”
„W karecie? Cóż pan plecie?
Oświadczyć mogę krótko,
Przypłynie własną łódką”.
A lato przyszło pieszo –
Już łąki nim się cieszą
I stoją całe w kwiatach
Na powitanie lata.
Pisałam już o tym francuskim programie
Wtedy nie wszystkie odcinki udało mi się zobaczyć.
A teraz właśnie platforma nc+ wznowiła jego edycję.
Wczoraj oglądałam prezentację obrazu z 1943 roku, amerykanina, Normana Rockwella: „Wolność od niedostatku” – popularną scenę wnoszenia indyka na stół w dniu Święta Dziękczynienia.
I oczywiście autorską koncepcję potraw uwidocznionych na obrazie
To taka zwykła, domowa zupa; raczej nie uświadczysz jej w restauracjach.
U mnie – z dodatkiem kluseczek z kaszy manny
3 ziemniaki
mała cebula
duży pęczek koperku
3 łyżki gęstej śmietany
sól, pieprz, gałązka tymianku lub rozmarynu
na kluseczki:
1 jajko
kasza manna – kilka łyżek, tyle by powstało gęste ciasto
sól, pieprz
Ziemniaki i cebulę obrać i pokroić w kostkę, zalać zimną wodą, lekko osolić, dodać tymianek i gotować do miękkości.
W tym czasie przygotować ciasto na kluseczki: roztrzepać w misce jajko, dodać kaszę mannę, mieszać aż powstanie gęste ciasto, doprawić solą i pieprzem.
Do gotującej się zupy wrzucać formowane łyżeczką kluseczki z kaszy manny.
Dodać posiekany koperek i gotować jeszcze 5 minut po tym, jak kluseczki wypłyną.
Dodać śmietanę, doprawić przyprawami.
I gotowe.
Zapraszam na kilka migawek z przyjęcia, które towarzyszyło filmowi „Jabłka Adama”. Jest to film z 2005 roku, duńsko-niemiecki, w reżyserii Andersa Thomasa Jensena. Film kandydował do Oskara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego; w Polsce został laureatem publiczności warszawskiego międzynarodowego festiwalu filmowego w 2005 roku.
Neofaszysta Adam po wyjściu z więzienia zostaje w ramach programu resocjalizacyjnego wysłany na małą, wiejską plebanię. Na miejscu wita go nieco dziwaczny pastor Ivan. Metody resocjalizacji są tu bardzo niekonwencjonalne: przybywający sam ma wyznaczyć cel swojego pobytu, coś, do czego mógłby dążyć. Adam, który wcale nie chce tu być, rzuca przypadkową myśl, że mógłby upiec ciasto z jabłek rosnących na przykościelnej jabłonce.
Ot, niby nic takiego, głupi cel. Ale, jak się pewnie domyślacie, nic nie będzie tu proste….
Do kawy nie mogło zabraknąć szarlotki, takiej jak w filmie, a więc upieczonej w kształcie tartaletki.
Zdecydowałam się na menu kuchni niemieckiej.
Jako przystawkę podałam galaretkę alpejską, z siekanej gotowanej wołowiny
Zupa to bawarski rosół z kluską z kaszy manny
Jako danie główne była pieczona karkówka (z przepisu mistrzów zakonu krzyżackiego), z kluseczkami spaetzle i zasmażaną kiszoną kapustą.
Do tego cydr jabłkowy.
Garstka smaku, szczypta literatury 