Na pierwszą wydawaną przez siebie ucztę, Klaudia, żona Piłata zaplanowała flamingi faszerowane rodzynkami, prosię w sosie śliwkowym i kurczęta po numidyjsku. Opis przygotowania kurcząt był tak sugestywny, że nie oparłam się pokusie ich sporządzenia:)

Nasza towarzyska, a może nawet polityczna przyszłość mogła zależeć od tej uczty. Było to niezwykłe wyzwanie.
Drapiąc się w roztargnieniu po głowie rysikiem, omawiałam z matka dobór potraw.
– Piłat przeznaczył szczodrą kwotę na prowadzenie domu – przypomniała mi. – Będzie oczekiwał czegoś ambitnego.
(…)
Wzięłam tabliczkę i zaczęłam robić notatki.
– Wczoraj wieczorem Psyche upiekła flaminga faszerowanego rodzynkami. Był smaczny. No i może ulubione danie Germanika … prosię w sosie śliwkowym?
– Doskonale – zgodziła się matka – ale potrzeba jeszcze czegoś …
– Parę dni temu sama przygotowałam kolację dla Piłata. Rozbawiło go to i patrzył na mnie jak na dziewczynkę bawiącą się w prowadzenie domu. Wiem, że miał wątpliwości, ale wyszło świetnie. Zadziwiłam go.
– Nie wątpię. Co to było?
– Kurczęta po numidyjsku. Pamiętasz tę przyprawę, asafetydę, którą kupiłyśmy na targu? Trochę jej dodałam. Potrawa okazała się całkiem pikantna.
Matka była pod wrażeniem.
– Najlepiej daj ten przepis Psyche – poradziła. – Tym razem niech zajmie się tym niewolnica.
Trzy dni wspólnie z Rachelą robiłam przegląd artystów: żonglerów, aktorów, śpiewaków, tancerzy i muzyków. Sama wolałabym poetę, ale ostatecznie zdecydowałam się na grupę taneczną z Tracji. Kobiety będą zachwycone ich umiejętnościami, mężczyźni zaś skąpymi strojami.
Bez końca zastanawiałam się nad rozmieszczeniem gości na łożach biesiadnych.
W dzień przyjęcia od wczesnego rana bezustannie zaglądałam do kuchni, pilnując przygotowania każdej potrawy. Kurczęta po numidyjsku miały stanowić niespodziankę. Patrzyłam z aprobatą, jak skarcona przez matkę Psyche ucierała zręcznie korzeń asafetydy, a potem łączyła go ze sproszkowanymi orzechami i daktylami, które tego samego ranka przybyły karawaną z Aleksandrii. We wnętrzu ceglanego pieca kruche kurczęta gotowały się powoli w białym winie. Delektując się kuszącym aromatem, umoczyłam palec w sosie i skinęłam aprobująco głową, przekonana, że moja wieczerza okaże się małą sensacją. Psyche była urodzoną kucharką i uwielbiała to zajęcie … nie było co do tego najmniejszych wątpliwości.

Myślę, że Psyche podała całe kurczęta, lub pokrojone na ćwiartki tylko, są bardziej dekoracyjne; ja wolałam, dla wygody, wziąć tylko udka i pierś.
Najpierw natarłam je solą i asafetydą, skropiłam białym winem i oliwą i zostawiłam na noc w lodówce.
Podem podsmażyłam je w rondlu żeliwnym na oliwie, podlałam niewielką ilością gorącej wody, dodałam białe, wytrawne wino i dusiłam pod przykryciem ok. pół godziny. Po tym czasie pokroiłam w drobną kostkę kilka daktyli, wymieszałam garść utartych włoskich orzechów z asafetydą i dodałam wszystko to do kurczaka. Ponownie dusiłam jeszcze ok. pół godziny. Na końcu zagęściłam sos łyżką mąki wymieszanej z wodą, doprawiłam pieprzem.
Podałam z bagietką.

Co do asafetydy… rzeczywiście dodaje potrawom taki niezwykły, niespotykany smak: cebulowy, ostry, ale jeszcze jakaś nuta tam się czai, trudna do określenia…
Przyprawa jest na pewno warta spróbowania. Ale nie rzuciła mnie – jak to się mówi – na kolana. Nie było z nią, tak jak z cuminem, który stał się moją miłością od pierwszego posmakowania:)

Polecono mi tę książkę i właśnie dziwię się, że mi polecono.

Żona Piłata Antoinette May rozczaruje tych, którzy chcieliby znaleźć w tej książce świat znany z kart Ewangelii; znane stamtąd wydarzenia są dziwacznie przeinaczone, nie wiadomo właściwie dlaczego i czemu ma to służyć. Różnorakie aspekty religijności, które tam pokazano, są raczej karykaturalne. Jeśli by ktoś właśnie pogłębienia religijności tam szukał, to spokojnie może sobie darować tę przeszło czterystustronicową lekturę.

Ale patrząc na przedstawione wątki kulturowe i choćby kulinarne (tak! tak!) – to już zupełnie inna sprawa….
Ponoć autorka przestudiowała dokładnie świat Rzymu i Judei z czasów Chrystusa. Można mieć nadzieję, że opisy potraw są w miarę autentyczne.
Już szykuję się do przyrządzenia jednej z nich, której opis – dość dokładny – zamieszczono, ale najpierw musi przyjść zamówiona w sklepiku internetowym niezbędna do tego dania przyprawa – asafetyda.
A póki co, na zachętę, opis jednego z przyjęć Klaudii, żony Piłata:

Poświęciłam tej skromnej wieczerzy tyle samo wysiłku, ile poświęcałam tamtym ucztom Piłata. Kiedy przygotowywałam listę szczegółów, rodzice, nie przywoływani, co chwilę pojawiali się w moich myślach. Tak chciałam, żeby mama była przy mnie i doradzała mi, a tato, wysoki i dumny, stał blisko nas. Starłam łzy z tabliczki i pisałam dalej.
To będzie wspaniała uczta, choć mała.
Na przekąskę każdy gość dostawał główkę sałaty przybraną marynowanym tuńczykiem, listkami ruty i cebulą.
Potem były dania główne: ostrygi, faszerowane dzikie ptactwo, następnie pieczony strusi móżdżek, danie, które matka często podawała tacie, bo za nim przepadał.
Wreszcie przyszedł czas na deser. Niewolnicy z uroczystymi minami wnosili półmisek za półmiskiem coraz bardziej wyrafinowanych łakoci. Główną atrakcją tego ciepłego jesiennego wieczoru był śnieg przywieziony z gór. Choć większość rozpuszczała się na talerzu, początkowy efekt był spektakularny.